Leczenie subklinicznej niedoczynności tarczycy lub niedoczynności tarczycy podczas ciąży ad

Protokół, dostępny wraz z pełnym tekstem tego artykułu, został zatwierdzony przez instytucjonalną komisję odwoławczą w każdym ośrodku. Wszystkie kobiety w ciąży pojedynczej, które przedstawiły się w opiece prenatalnej przed 20 tygodniem ciąży, zostały zaproszone do poddania się badaniu przesiewowemu tarczycy w kierunku stężenia tyreotropiny i wolnych wartości T4. Próbki surowicy pobrane od kobiet, które dostarczyły pisemną świadomą zgodę, analizowano w scentralizowanym laboratorium (patrz Dodatek dodatkowy dostępny na stronie). Kryteria, które zostały użyte do zdiagnozowania subklinicznej niedoczynności tarczycy w miejscu pochodzenia badania, to poziom tyreotropiny wynoszący 3,00 mU lub więcej na litr (który, jak się przypuszczano, odpowiada 97,5-tego percentyla) i wolny poziom T4 w normalnym zakresie (0,86 do 1,90 ng na decylitr [11 do 24 pmol na litr]). Po 10 miesiącach badań przesiewowych, podczas planowanej oceny stwierdzono, że częstość występowania subklinicznej niedoczynności tarczycy przekracza 6%. Na podstawie analizy 97,5-tego percentyla w pierwszych 15 000 kobiet poddanych badaniom przesiewowym granica odcięcia dla poziomu tyreotropiny została następnie zwiększona do 4,00 mU na litr. Niedotlenienie definiowano jako poziom tyreotropiny w prawidłowym zakresie (0,08 do 3,99 mU na litr) i wolny poziom T4 mniejszy niż 0,86 ng na decylitr.
Kobiety z subkliniczną niedoczynnością tarczycy lub niedoczynnością tarczycy i ciążą w pojedynczej ciąży ocenianą ultrasonograficznie między 8 tygodniem ciąży a 20 tygodniem 6 dni ciąży spełniały kryteria włączenia. Pełne kryteria kwalifikowalności są wymienione w dodatkowym dodatku. Kobiety, u których wykryto jawną niedoczynność tarczycy lub nadczynność tarczycy w momencie badania przesiewowego, zostały wykluczone, a lekarze położni zostali powiadomieni o nieprawidłowych wynikach badań w celu późniejszej obserwacji.
Trial Regimens
Kwalifikujące się kobiety, które wyraziły pisemną świadomą zgodę, otrzymywały 7-dniową dostawę kapsułek placebo (przestrzeganie fazy docierania). Kobiety, które zażywały 50% lub więcej kapsułek i powróciły w ciągu 2 tygodni zostały losowo przydzielone, w stosunku 1: 1, do otrzymywania lewotyroksyny lub placebo w jednej z dwóch prób, w badaniu subklinicznej niedoczynności tarczycy lub w badaniu hipotyroksyny, zgodnie z ich wyniki dotyczące tyreotropiny i wolnych testów T4. Oddzielne sekwencje losowe przygotowano w niezależnym ośrodku koordynującym dane przy użyciu prostej metody urny, 20 z warstwowaniem według miejsca klinicznego. Przygotowano ponumerowane zestawy próbne, a przy randomizacji każdy pacjent został przydzielony do następnego zestawu o kolejno ponumerowanych numerach. Próbki krwi i moczu zostały pobrane od wszystkich uczestników do analizy, w centralnym laboratorium, przeciwciał przeciw peroksydazie tarczycy i stężenia jodu w moczu.
Uczestnicy z subkliniczną niedoczynnością tarczycy zaczęli przyjmować codziennie 100 ug lewotyroksyny lub placebo. Uczestnicy z niedoczynnością tarczycy rozpoczęli przyjmowanie 50 .g lewotyroksyny lub placebo dziennie; niższa dawka w badaniu hipotyroksyny miała na celu uniknięcie nadmiernego leczenia u kobiet z łagodnym zahamowaniem wolnej T4 przy wejściu do badania. Kobiety w obu badaniach obserwowano co miesiąc, a próbki krwi do badania tyreotropiny i wolnego T4 były wysyłane do tego samego laboratorium. Wyniki zgłaszano do centrum koordynacyjnego, które powiadomiło ośrodek kliniczny, czy konieczne było dostosowanie dawki zgodnie z algorytmem przedstawionym w tabeli S2 w dodatkowym dodatku
[podobne: Pompy insulinowe, Azeloglicyna, ambroksol ]

Powiązane tematy z artykułem: ambroksol Azeloglicyna Pompy insulinowe