10-letnie wyniki po monitorowaniu, chirurgii lub radioterapii w przypadku miejscowego raka prostaty ad 5

Kaplan-Meier Szacunkowe skumulowane prawdopodobieństwo poddania się radykalnej interwencji w okresie obserwacji, zgodnie z grupą leczenia.Radycyjna interwencja została zdefiniowana jako radykalna prostatektomia, radioterapia per-protokołem, radioterapia nieprotokowa (w tym brachyterapia) lub intensywna terapia ultradźwiękowa. Figura 2 pokazuje łączne prawdopodobieństwo otrzymania leczenia radykalnego. Pod koniec naszej zgłoszonej obserwacji ponad 85% mężczyzn przydzielonych do radioterapii lub chirurgii otrzymało radykalną interwencję. Spośród 545 mężczyzn przydzielonych do aktywnego monitoringu, 291 zostało poddanych radykalnej terapii do końca listopada 2015 r. (Szacunki Kaplana-Meiera, 54,8%, przedział ufności 95% [CI], 50,4 do 59,3). Spośród tych 291 mężczyzn 142 (49%) przeszło operację (37 w ciągu 9 miesięcy po przydzieleniu do grupy aktywnego monitorowania), 97 (33%) otrzymało radioterapię na podstawie protokołu (17 w ciągu 9 miesięcy po przydzieleniu grupy), a 22 ( 8%) otrzymał brachyterapię (2 w ciągu 9 miesięcy po przydzieleniu do grupy); dodatkowo 27 (9%) otrzymało radioterapię nieprotokolową, a 3 (1%) otrzymało intensywną terapię ultrasonograficzną skoncentrowaną na wysokiej intensywności, wszystkie powyżej 9 miesięcy po przydzieleniu grupy.
Spośród 391 mężczyzn poddanych prostatektomii 18 miało pierwotną niewydolność leczenia. Spośród nich 9 (2%) miało poziom PSA 0,2 ng na mililitr lub więcej w okresie od 31 do 183 dni po operacji; 5 pacjentów otrzymało radioterapię ratunkową i długoterminową terapię deprywacji androgenów w ciągu roku po operacji. Dodatkowych 9 mężczyzn otrzymało uzupełniającą radioterapię w ciągu roku po operacji, z powodu patologicznej zewnątrztorebkowej (pT3) choroby (8 mężczyzn) lub dodatnich marginesów chirurgicznych (7 mężczyzn). Choroba stadium pT3 występowała u 114 z 391 mężczyzn (29%), a 93 (24%) miało dodatni margines chirurgiczny. Cztery spośród 280 pacjentów poddanych limfadenektomii (1%) miało zajęcie węzłów chłonnych. Spośród 405 mężczyzn, którzy rozpoczęli radioterapię w ciągu 9 miesięcy po przydzieleniu leczenia, 55 (14%) miało wzrost poziomu PSA o 2 ng na mililitr lub więcej powyżej najniższego poziomu po radioterapii, z których 3 poddano prostatektomii z uszkodzeniem, 14 otrzymało terapia deprywacji androgenów i otrzymała terapię ultradźwiękową skoncentrowaną na wysokiej intensywności.
Śmiertelność specyficzna dla raka gruczołu krokowego i przyczyna śmierci
Tabela 1. Tabela 1. Śmiertelność z powodu raka gruczołu krokowego, częstość występowania klinicznego postępu choroby i choroby przerzutowej oraz śmiertelność z powodu wszystkich przyczyn, według grupy leczenia randomizowanego. Rysunek 3. Rycina 3. Szacunki Kaplan-Meier dotyczące specyficznego przeżycia raka prostaty i jego wolności od progresji choroby, według grupy leczenia.Panel A pokazuje szybkość przeżycia specyficznego dla raka gruczołu krokowego. Zgony specyficzne dla raka gruczołu krokowego były to przypadki, które były zdecydowanie lub prawdopodobnie spowodowane rakiem prostaty lub jego leczeniem, jak ustalił niezależny komitet oceniający przyczynę zgonu, którego członkowie nie byli świadomi wykonywania zabiegów. Panel B pokazuje stopień swobody od progresji choroby. Postęp kliniczny raka prostaty obejmował przerzuty i śmierć z powodu raka prostaty lub jego leczenia.
Tabela 2. Tabela 2. Zgony z powodu raka gruczołu krokowego, według podgrupy. Niezależna komisja oceniająca przyczynę zgonu ustaliła siedem konkretnych i jedno prawdopodobne zgon z powodu raka gruczołu krokowego w grupie z aktywnym monitorowaniem, trzy konkretne i dwa prawdopodobne przypadki prostaty. zgony z powodu raka w grupie poddanej zabiegowi chirurgicznemu oraz cztery określone zgony z powodu raka prostaty w grupie radioterapii (tabela i wykres 3A)
[więcej w: ekstruzja ortodontyczna, struna bebenkowa, usuwanie znamion poznan ]

Powiązane tematy z artykułem: ekstruzja ortodontyczna struna bebenkowa usuwanie znamion poznan